Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Emily Dickinson ~ Ανεπαίσθητα σα λύπη...


 
Ανεπαίσθητα σα Λύπη
Κύλησε το καλοκαίρι -
Ανεπαίσθητα πια τόσο
Που έμοιαζε με Προδοσία -
Όπως Δείλι που όλο πέφτει,
Ή σα να περνούσε η Φύση
Απόγευμα ήσυχο μονάχη -
Πιο νωρίς το Σούρουπο ήρθε -
Το Πρωί έλαμπε ξένο -
Χάρη αβρή, που όμως λαβώνει,
Σα να φεύγει Καλεσμένος -
Λοιπόν, χωρίς ένα Φτερό
Και δίχως Πλοίο
Δραπέτευσε απαλά το Καλοκαίρι μας
Στην Ομορφιά -



As imperceptibly as grief
  The summer lapsed away, -
   Too imperceptible, at last,
  To seem like perfidy.
  A quietness distilled,
  As twilight long begun,
  Or Nature, spending with herself
  Sequestered afternoon.
  The dusk drew earlier in,
  The morning foreign shone, -
   A courteous, yet harrowing grace,
  As guest who would be gone.

  And thus, without a wing,
  Or service of a keel,
  Our summer made her light escape
  Into the beautiful 

 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου