Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Αντώνης Φωστιέρης ~ Πολύτιμη λήθη

  













Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα   
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού...

Mε απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ως τις κλειδώσεις
Tι εύκολα
Kαθώς αδειάζει κάθε ιδέα
Kι ανάστροφα
Pουφάει την αόρατη ευφροσύνη
του –να– μην
Ώσπου ολοκάθαρα: «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»
αστράφτοντας
καρφώθηκε στη σκέψη μου
η σκέψη.
 

 
Αντώνης ΦωστιέρηςΠολύτιμη Λήθη, εκδ. Καστανιώτη, 2003

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου