Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Albert Camus ~ Η πτώση


Στο ελληνικό αρχιπέλαγο, είχα την αντίθετη εντύπωση. Καινούργια νησιά εμφανίζονταν αδιάκοπα στον κύκλο του ορίζοντα. Η άδεντρη σπονδυλική τους στήλη χάραζε τα όρια του ουρανού, οι βραχώδεις ακτές τους ξεχώριζαν καθαρά πάνω στη θάλασσα. Κανένα μπέρδεμα∙ όλα ήταν ένας δείκτης στο σαφώς καθορισμένο φως. Κι από το ένα νησί στο άλλο, αδιάκοπα, πάνω στο καραβάκι μας που παρ' όλ' αυτά κυλούσε, είχα την εντύπωση πως αναπηδούσα, μέρα νύχτα, στην κορφή μικρών, δροσερών κυμάτων, σε μια διαδρομή όλο αφρούς και γέλια. Από τότε η ίδια η Ελλάδα, κάπου μέσα μου, ακούραστα αρμενίζει ακυβέρνητη στην άκρη της μνήμης μου... Ε, να, κι εγώ αρμενίζω ακυβέρνητος, γίνομαι λυρικός! Σταματήστε με, αγαπητέ μου, σας παρακαλώ.
Αλήθεια, μια και το' φερε η κουβέντα, την ξέρετε την Ελλάδα; Όχι; Τόσο το καλύτερο! Τι δουλειά έχουμε εμείς εκεί πέρα, σας ρωτώ; Θέλει αγνή καρδιά. Το ξέρετε πως οι φίλοι εκεί περπατούν στο δρόμο δυο δυο και κρατιούνται απ' το χέρι; Ναι, οι γυναίκες μένουν στο σπίτι και βλέπεις άντρες ώριμους, σεβαστούς, στολισμένους με μουστάκια, να μετρούν σοβαροί τα πεζοδρόμια με τα βήματά τους, με το χέρι μέσα στο χέρι του φίλου. Το ίδιο και στην Ανατολή μερικές φορές; Έστω. Πείτε μου όμως, θα μου κρατούσατε το χέρι στους δρόμους του Παρισιού; Α! Αστειεύομαι. Εμείς έχουμε τρόπους, η βρώμα μας ανυψώνει. Προτού πάμε στα ελληνικά νησιά, θα' πρεπε να πλυθούμε πολύ καλά. Ο αέρας εκεί είναι αγνός, η θάλασσα κι η χαρά φωτεινές. Κι εμείς...

σελ. 81-82

Αλμπέρ Καμύ, Η πτώση, μτφρ. Ιωάννα Ευθυμίου, εκδ. γράμματα, 1987
Τίτλος πρωτοτύπου: La Chute

2 σχόλια:

  1. "Θελει αγνη καρδια και να πλυθουμε καλα"
    Οταν η καθαριοτητα ηταν μιση αρχοντια
    Τοτε που ολα μυριζαν φρεσκοβαμενο ασβεστη και την μπουγαδα τη πλεναμε με ρολ
    Τωρα πια.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τώρα πια ο καθείς μόνος & ό,τι περισώσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή