Furio Bordon - Τα τελευταία φεγγάρια

 Όλοι λένε πως τα όνειρα είναι για τους νέους, αλλά δεν είναι αλήθεια. Οι νέοι δεν κάνουν όνειρα, αυτοί έχουν μόνο σχέδια κι ελπίδες. Όλα όσα φαντάζονται είναι πιθανά, όλα είναι εφικτά, γιατί αφού υπάρχει το μέλλον, τίποτα δεν είναι απραγματοποίητο. Μόνο οι γέροι φαντάζονται πράγματα που δεν θα συμβούν ποτέ, επινοούν ένα μέλλον που δεν θα έρθει κι αναπολούν ένα παρελθόν που δεν γυρίζει πίσω. Αυτοί είναι οι γνήσιοι ονειροπόλοι...

Ένας ηλικιωμένος καθηγητής φτιάχνει τη βαλίτσα του για τελευταία φορά. Ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του γιου του που τον φιλοξενούσε, την τελευταία του οικογένεια, για να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σ' ’έναν οίκο ευγηρίας. Είναι η ώρα του αποχωρισμού, των πικρών απολογισμών, της χαράς που έχει χαθεί στο λυκόφως της ζωής. Φορτωμένος με το βάρος όσων δεν ειπώθηκαν, πεισματάρης σαν μικρό παιδί, άλλοτε είρωνας και άλλοτε στοργικός, μοιράζεται τα αληθινά του συναισθήματα μόνο με το φάντασμα της γυναίκας του, η οποία έχει πεθάνει πριν από πολλά χρόνια, και φυσικά με τον αναγνώστη.

Τα τελευταία φεγγάρια ανακηρύχθηκαν «θεατρικό κείμενο της χρονιάς» στην Ιταλία το 1993. 

* Le ultime lune di Furio Bordon con Marcello Mastroianni

Furio Nordon, Τα τελευταία φεγγάρια, μτφρ. Κατερίνα Κοσμαδάκη, εκδ. Αιώρα, 2011